سالهای بی بهار

تقدیم به م.شامگاه شاعر لحظه های بی تابی

بیـا ساقی که جامم واژگون است

دلـم دیگر به دامـــان جـنون است

بیا جانـا که دریــا بی قــرار اسـت

تـمام سـالـها بس بی بـهار است

شــــرر ایــــثـــار از افـــکــار برده

دگــر آئـــیــنـه از زنـــگـار مــــرده

تمــام واژه هـا بی سـاربان است

غـروب لـحظه ها درما نهان است

کلام از مثنوی های جدایی است

غـزل در بند بند هجـر جــاریست

بــیــا ای قــائــم آیــیــنــه دیــده

بــیـــا ای آهـــوی از غـم رمـیـده

محــمـد ، نــار گـــلــزار مـحــمـد

صـدایــت مـی کـنــم یــار محـمد

نمی دانی مگر عاشق شدستیم

نمی دانی مگر ما مست مستیم

بیــــا جانـــا دل مـــا ارغـنون شد

بزن چنگی که درد ما جـنـون شد

بکش تـیــغ امــامــت جــان مــولا

رها مــان از اســارت جــان مــولا

بـیــا آقـا، تــو را بــر جـــان زهــرا

بکش سبز نقـابـت، جـــان زهــرا

بـخـوان ای شــه نـدای اکبـرت را

بــزن بـــر نـی نـــوای آخـــرت را

بـکـش آن ذوالـفـقـار حیــدری را

بـــزن آخـــر غـریــو خیــبــری را

بیـفـکـن بـر دل ظـاهر پــرسـتان

طــنـیـن  لـرزه انــداز الـــستــان

بیفـکنشان به خـاک پست ذلـت

بکوبانشان به تیــغ اهل همــت

دعایت می کنم ای ساق ساقی

بیـایـی و بـگـیـری جــای ساقی

که کــوثــر می دهد باری ندایت

بیـا مــهــدی بــمیـرم مـن برایت

مرثیه و شراره ای بر سر چارپاره ای

تن همه چاک چاک شد ،نیست مرا غمی به دل

این دل چــارپاره را، مرهـــم و چــــاره چون کنم؟

رقص ســـماع من بـبـین، ســر ز تـنم جدا شده

سوگ تو می کُشَــد مرا، بی تو ترانه چون کنم؟

دســت دلــم به دامنـت، ای هـمـه ی قــرار من

چون تو مـرا رها کنـی، بـی تـو ادامـه چون کنم؟

بـاغ تـو بـاز پـر پـر اسـت،ای هـمـه ی بـهار مـن

آتـش عـشـق در رسـیـد، شـرح زبـانـه چون کنم

پـیــکـره ی رشــیــد تــو،زخـمـی تـازیـانـه شــد

این هـمــه داغ در دلــم،یاد تــو لاله چـــون کنم؟

آیـه ی راسـت قــامـتـی،دسـت مـن و دامـن تـو،

قصه ی خون ز دل بخوان، سوز و اِنابه چون کنم؟

دسـت ز دامـنـت جـدا، کـرده عـَدو به جَبـر و زور

دیـو سپـیـدِ پـای بنـد،شـرح شـراره چـون کـنم؟

سوختم از غمت وطن، حاجت من طبیب نیست

سایه ی شوم بر سـرم، شکوِه و ناله چـون کنم؟