جانِ جانی

گاهــی دل مـن هــوائـی ات مـی گردد
درگـیـر نــگـاه آسـمـانـی ات مـی گـردد

تا رکـعتـی از سـوره چشمـان تو هست
سجاده نشین مـهربانـی ات مــی گردد

گـه نـیـز شـکـسـتـه و زخـمی و خست
افــتــاده و خــاک مـالـی ات مــی گردد

دل در گـــرو غیــر نــبـــنـــدم ز امــیــــد
تا صید به چنگ شاهبازی ات می گردد

زیـن سـر نـه ســراغ گیرم که چو شمع
شـرمنده ی نــور آفتابی ات مــی گردد

هر کــس کـه به آستان عشق تو رسـد
از قـیـد رهیــده  جــانــی ات مــی گردد