روزی کـــه قـلــم دســـت گـرفتــی
جامــــی زمـــی هـســت گـرفتــی

 

بـــا جــوهــری از شــور و تـــغـــزل
عقـل از ســرِ سر مسـت گـرفتــی

 

در عشق هم احساس و قداست
هــر چیـز کــه پـیـوســت گـرفتــی

 

آهــــوی دل خـــستـــه دلـــــان را
با ایـن که نــمــی رست، گـرفتــی

 

راهـــمْ به غـــزلْ کـــویِ تــــو افــــتـــاد
دَردَمْ سرِ آنْ کوچه ی بنْ بَستْ، گـرفتــی

 

بـــا ســــاغـــــری از آیـــه ی شـــعـرت
دل از کــف مـــا جـــســـت ؛ گـرفتــی!

 

در آخـــر هــــر مـصـــرع و بــیـــتــت
آن چـیــز کــه عشق است گـرفتــی