... همیشه در نگاه تو

سادگی راز غریبی است

که در شعر تو جاری شده است

رنگ آزادگی است

راه وارستگی است

بی تکلّف گفتن ؛

گوهر نابی را،

بی تکبّر سُفتن؛

این همان آرامش،

بی تمنا خواهش!

در کنار شعرت

درد را آسایش؛

ساده تر می گویم:

تو بمان درمان باش!